Wupsa groeit op een plek waar herinneringen blijven hangen tussen glas en groen. Een plek waar zonlicht de serres vult, waar aarde altijd een beetje onder je nagels kruipt en waar buiten zijn vanzelfsprekend is. Het is een plek die niet zomaar leeg staat, maar die vol zit met herinneringen, beelden en verhalen uit mijn jeugd. 

Als kind groeide ik hier letterlijk op tussen de planten. We klommen in de kersenboom, bouwden geheime kampen tussen het groen en plukten stiekem de rijpe snoeptomaatjes. Het was een plek vol vrijheid, verbeelding en buiten zijn.

Later, als tiener, hielp ik mee op de markten in Wallonië. De hele familie werd opgetrommeld om om 4 uur ‘s nachts te vertrekken. Voor iedereen was er wel een taak of rol voorzien: gaande van het zwaardere werk tot bloemstukken maken, meiklokjes plukken, zakjes versieren of zorgen voor een ouderwetse ‘koude plat’  bij thuiskomst. De serre was een plek waar werken, leren en samen zijn vanzelf in elkaar overvloeien.

Toen de serres leeg kwamen te staan, voelde dat vreemd. Een plek met zoveel leven en herinneringen die stilvalt, dat wringt. Tegelijk zag ik ook de mogelijkheden. De ruimte, het groen en de geschiedenis vroegen om opnieuw ingevuld te worden. Niet door alles te veranderen, maar door verder te bouwen op wat er al was.

Wupsa ontstaat precies daar: op het kruispunt van verleden en toekomst, met ruimte om opnieuw te spelen, te werken, te groeien en samen te komen.